Szkoła Podstawowa

Idź do spisu treści

Menu główne

Wspieranie uczniów z niepełnosprawnością intelektualną - trudności, wskazówki do pracy w domu - MONIKA

Ogranizacja pracy szkoły > Specjalne potrzeby edukacyjne

WSPIERANIE UCZNIÓW Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ INTELEKTUALNĄ


Uczeń, z uwagi na niepełnosprawność intelektualną w stopniu lekkim, jest objęty kształceniem specjalnym. Na tej podstawie dostosowuje się odpowiednio treści i wymagania edukacyjne do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych dziecka.
Indywidualny program edukacyjno-terapeutyczny konstruowany jest na podstawie zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego.

Etiologia niepełnosprawności intelektualnej jest zróżnicowana. Za główną przyczynę niepełnosprawności intelektualnej uważa się czynniki biologiczne [Kościelska, 1998]. Przyczyny powstawania niepełnosprawności intelektualnej mogą być zarówno biologiczne (np. wady genetyczne), mechaniczne (np. uszkodzenie noworodka podczas porodu), jak i rodzinno-środowiskowe.

Kryteria diagnostyczne niepełnosprawności intelektualnej w stopniu lekkim według klasyfikacji ICD-10:
1) Istotnie niższe od przeciętnego funkcjonowanie intelektualne, iloraz inteligencji zbliżony do 70 lub mniej, określany za pomocą indywidualnie dobranych testów inteligencji.
2) Współwystępujące deficyty lub upośledzenie zdolności przystosowania przynajmniej w dwóch spośród wymienionych dziedzin:
• porozumiewania się
• zaradności osobistej
• prowadzenia domu
• stanowienia o sobie
• umiejętności interpersonalnych
• korzystania ze źródeł wsparcia społecznego
• możliwości uczenia się, pracy, wypoczynku, dbania o zdrowie i bezpieczeństwo
3) Początek przed 18. rokiem życia.

Dzieci z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim charakteryzują się zwolnionym tempem pracy, brakiem samodzielności i pomysłowości. Brak im przemyślanego planu działania, wymagają nadzoru przy pracy, gdyż przy napotkaniu trudności często rezygnują, potrzebują także bodźca do pracy, np. pochwały, zachęty, nagrody, czasem rozkazu. Występuje niedorozwój uczuć wyższych, co powoduje mniejszą wrażliwość, niestałość emocjonalną, impulsywność, niepokój. Samoocena jest niestabilna i nieadekwatna. Dziecko z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim najlepiej radzi sobie
z wnioskowaniem w codziennych, prostych sytuacjach życiowych, rozumowanie na konkretnym materiale daje dobre wyniki. Ograniczona zdolność myślenia pojęciowego dziecka niekorzystnie wpływa na poziom percepcji, spostrzeżenie przebiega wolniej, ma węższy zakres w stosunku do dzieci pełnosprawnych. Dziecko ma ograniczoną pojemność pamięci, krótkotrwała jest pamięć logiczna, a długotrwała pamięć mechaniczna.  Posiada małą podzielność uwagi, ciężko jest mu się skupić i utrzymać skupienie.


ZALECENIA DO PRACY Z DZIECKIEM

W pracy z dzieckiem z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim należy:
• posługiwać się zrozumiałym dla dziecka językiem
• materiał do opanowania dzielić na mniejsze partie
• stosować różnorodne metody i środki dydaktyczne
• skupiać uwagę na jednej czynności jednocześnie
• bazować na mocnych stronach dziecka
• motywować do podejmowania wysiłku poznawczego
• wspierać emocjonalnie, stwarzać przyjazną atmosferę
• rozwijać zainteresowania dziecka


CELE ĆWICZEŃ Z DZIECKIEM

Cel pracy z dzieckiem jest wspomaganie jego harmonijnego rozwoju społecznego,  intelektualnego i fizycznego dostosowanego do indywidualnych możliwości i predyspozycji psychospołecznych oraz wyrównywanie, kompensowanie i korygowanie zaburzonych funkcji

Cele ćwiczeń:
• wzmacnianie koncentracji uwagi
• usprawnianie procesów pamięci
• ćwiczenie spostrzegawczości, percepcji i pamięci wzrokowej
• rozwijanie i doskonalenie procesów integracji wzrokowo-ruchowej
• ćwiczenie motoryki małej i dużej
• uczenie prawidłowego chwytu narzędzia pisarskiego
• utrwalanie podstawowych wzorców ruchowych
• poszerzanie wiedzy na temat rzeczywistości społeczno-przyrodniczej oraz otoczenia
• wzbogacanie zasobu słownictwa  czynnego i biernego
• rozwijanie myślenia symbolicznego
• ćwiczenie ujmowania związków przyczynowo-skutkowych
• doskonalenie umiejętności komunikacyjnych
• rozwijanie i kształcenie umiejętności społecznych
• wspieranie w budowaniu pozytywnej samooceny, poczucia własnej wartości
• wzmacnianie motywacji do zabawy, pracy poprzez organizowanie pozytywnych doświadczeń, sytuacji
• rozwijanie rozumienia problemów emocjonalno-społecznych
• uczenie i rozwijanie umiejętności samoobsługi



Podstawa prawna: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 lipca 2015 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym (Dz. U. poz. 1113)


Opracowanie:
Monika Jasińska – pedagog specjalny

 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego